27.08.2015

Ebru AKÇAY

Suyun Ölümü

Yüksek dağın kuytusunda, kestane ağaçlarının kokusundan mahmur bir gözede başladı yaşam…Önce bir dağ tavşanı yaklaştı bembeyaz aksi kestane yeşilinde narin…Yumuşacık tüylerinde kaldı damlalarım…Her bir damlamda bin gökkuşağı…Tavşan koştu ben aktım…

Derin vadilerde yalnız yarların yoldaşı oldum. Kartallar pençeleriyle deştiler döşümü, sesime haylaz rüzgarlar ses verdi, som altından balıklar oynaştı sularımda…Uçan su olup, dengbejlerin stranlarında karıştım Dicleye, turna katarıyla süzüldüm Mezopotamya ovasında…

Şimdi, kıpırtısız bir düzlükte, keyfe keder salınıyorum takatsiz…

Deniz kokusunu gönderdi

Aldım…

Kabul ettim…