DÜŞ’tüm

Başka bir gezegenden dünyaya yanlışlıkla düşmüş gibiyim. Kimse düştüğümü görmedi, düştüğüm yerde bir çukur yok…Ama düştüm biliyorum, her yanım yara bere içinde, kalbimde kocaman bir gök taşı…Lütfen kalbimdeki gök taşını çıkarın ve beni üzerine koyup bir fırlatma rampasından kendi dünyama gönderin.

Artık sustum, nasıl olsa dilinizi bilmiyorum siz de benim dilimi…Gözlerinize bakıp anlayamıyorum hiçbir duygunuzu… Gözlerinizin yerine birer plastik çiçek, bol kokulu, cansız, son moda…Plastik gözleriniz midemi bulandırıyor, tenleriniz kullan at…Bütün kitaplarınızı atın, raflarınızda iğreti duruyor tıpkı göz çukurlarınızdaki plastik gibi…Duvarlarımı daha da yükselttim sayenizde gökyüzünü de göremiyorum artık…

Kimse var mı? Diye bağırıyorum kimse duymuyor bir bakıyorum kulaklarınız yok, ağzınızda bir düdük, hep o aynı metalik çığlık…Delirmemek için türkülerimi bağıra çağıra söylüyorum. Her seferinde yüreğimdeki gök taşı yerinden oynuyor ve ben kanıyorum

Umut ediyorum ağız dolusu umut içiyorum umut uyuyorum…

Umudum; bir yaşam belirtisi, bir insan kıpırtısı, doğayla uyumlu o muhteşem tabloda yeniden var olmak…

Çocukluğumun rüyasıyla düştüm bu gezegene o siyah boşluktan dönerek indim o sıcacık ana kucağına. Çırılçıplak, ağlayarak geldim ve annemin memesine saldırdığım o anda sevgiyle doyurdum karnımı…

Hep o sevgiyi aradım karanlığın ardından gelen süt kokusunda…

“Gitmeliyim bu gece

  ben bütün açık pencerelerden bu bölgenin

  İnsanlarıyla konuştum,

  ama zamana benzer, tek kelime bile duymadım,

  Hiç kimse aşk dolu gözlerle toprağa bakmadı

  Hiç kimse bahçenin görünümüne tutkun olmadı,

  Hiç kimse bahçedeki küçük kargayı ciddiye almadı,

  Kederliyim; bir bulut gibi.

  Gitmeliyim bu gece.

  Sadece yalnızlık gömleğimin sığacağı valizi

  Alıp gitmeliyim, bu gece.

  Yaşlı çınarların olduğu bir yere gitmeliyim.

  Yine birisi beni çağırdı: sohrab!

  Ayakkabılarım nerede?”

diyerek haykıran Sohrab Sepheri gibi..ama yalınayakta olur…

Ebru AKÇAY